آدم ها نباید فکر هم دیگر را بخوانند

من نباید فکر هایش را برای کسی تعریف کند. آنوقت بخواهد نخواهد شروع میکنند به سوء استفاده، یا توی ذوقش میزنند که مثلا چی. دلت به چی خوش است الان؟ فکر کردی با یک مشت کتاب و چندتا فیلم خزعبل خوشبختی؟ فکر کردی این کتابها راستش را میگویند به آدم؟ ها؟ چرا نمیروی توی دنیای واقعی؟ چرا همهی حرفهایت قصه است، چرا دل از این کاغذها نمیکنی و مثل دخترهای دیگر یک قلب قرمز از گوشی همراهت آویزان نمیکنی؟

من نباید فکر هایش را برای کسی تعریف کند. وگرنه غصه می شود و دیوهای قصه سایه می اندازند روی گل هایش. بعد فکر میکند باید دل از همه چیز بکند، از کتابها، از قصهها، از این دنیای خیالی و کمی واقعی باشد. اما دلش زود میگیرد، دلش مالیخولیای پشمی اش را میخواهد که توی یکی از همین کشو ها بود.

من نباید فکر هایش را برای کسی تعریف کند، من باید کمی واقعی باشد جلوی آدم ها و همیشه بند کفشش را ببندد.

آدم ها نباید فکر هم دیگر را بخوانند...