تراژدی

زنگ زد تا فلان کار رو برای فردا یادآوری کنه ، بعد راجبه بخش بندی کتاب حرف زدیم و تمومش کردیم .
خیلی صمیمانه بود، تفاوت زیادی حس نکردم. شاید تنها نقطه متمایز کننده ش عدم دوستت دارم در انتهای مکالمه بود.

دیشب خودم رو دلداری دادم. که احساسات من آن قدر ها هم بی ثبات نیستن، این که احساس پشیمونی و ضعف می کنم کاملا طبیعه، تازه از رابطه اومدم بیرون و طبیعیه دل تنگ بشم. اما در کل باید این رو قبول کنم که بهترین جواب رو دادم. خوش حالم داستانمون بدتر تموم نشد. من عاشق پایان های تراژدی مآبم.

آدم ها نباید فکر هم دیگر را بخوانند...