اعجاز

فرق می کنه ؟ کنار من بودن؟
دختر حسش می کنی ، یه چیزی درست همون جایی که دستت و تکیه دادی؛ درست همون جا برات زیباترین سمفونی رو می نواختم، و گوش هایت؟ می شنیدن؟
می ترسم ، می ترسم و حس می کنم من آدمی نیستم که تو می خوای، من پر از نقصم و تو ، تو چه گونه این قدر زیبایی؟ روی و موی تو نامه خوبی ست، ای ز عکس رخ تو آینه ماه. دست های تو آرشه می شوند و از بدو به من می آموزند نواختن سیم ها را. دختر قرن های بی خبر ، در ابتدای انتهای قلب من ریشه دواندی و خود چه گونه مرا به روشنایی نمی خوانی؟ چشمانت بوی آفتاب می دهند، کمی بیش تر بتاب.

آدم ها نباید فکر هم دیگر را بخوانند...